zew

Stanął na pedałach, pokonując małe wzgórze przed wjazdem do dworskiej bramy. Czuł w sobie nie wykrzyczany dziecinny zew, jakim obwieszczał zwycięstwo w indiańskich zabawach.

źródło: NKJP: Roman Bratny: Kolumbowie — rocznik 20, 1957

[...] tajemniczy zew, zwany powołaniem, podwójnie zobowiązuje, ale nie uwalnia człowieka od wad i braków, i nie obdarza „samoistnie” autorytetem. Tymczasem ludzie wybaczają ułomności sobie, nie wykazują jednak podobnej tolerancji wobec sutanny.

źródło: NKJP: Ewa Berberyusz: Kto z nas jest niewinny?, Gazeta Wyborcza, 1992-04-23

[...] noc jeszcze potężniej otoczyła chłopaka swoimi głosami: gdzieś tam, gdzieś tam w nieprzeniknionej ciemności zabrzmiało krótkie urywane szczęknięcie, jakiś żałosny zew, basowe kumkanie, napastliwy wrzask...

źródło: NKJP: Marta Tomaszewska: Urwany ślad, 2001

Karaluchy, podobnie jak inne owady, odnajdują się chemicznie: wysyłają specjalny eliksir miłości, a partner odbiera sygnał i pędzi na ten zew miłości.

źródło: NKJP: Adam Wajrak: Zanim przylecą bociany, Gazeta Wyborcza, 1993-02-15

Spomiędzy łomotu wyłoniły się pełne żądzy mordu wrzaski, zawodzenia i zwierzęce zewy.

źródło: NKJP: Ryszard Stanoszek: Czerwony Tunel, Esensja, 2005-09