pienie

Trudno było wstać i odejść bez słowa, nie chciał uciekać, tak jak nie chciał i nie mógł przyłączyć się do chóru [...]. W końcu, kiedy na chwilę przerwali pienie, podniósł się, najbliższemu przy stole powiedział, że musi już iść [...].

źródło: NKJP: Witold Zalewski: Zakładnicy, 2001

Rozległy się pienia, które zaintonował pop nadmiernie grubym basem, wymachując przy tym dymiącą kadzielnicą.

źródło: NKJP: Jan Brzechwa: Gdy owoc dojrzewa, 1958

[...] kapłani ubrani we wspaniałe stroje kroczyli korowodem w górę i w dół schodów przy srebrzystych dźwiękach trąb i pieniach świątynnego chóru.

źródło: NKJP: Zenon Kosidowski: Opowieści biblijne, 1963

Po sczerniałych, ściągniętych licach spływały strużki potu, a z oddali nawet niedosłyszący by usłyszał równobrzmiące rześkie pienia.

źródło: NKJP: Agnieszka Klemens: Wyrzynają się bezbłędnie, Gazeta Wyborcza, 1994-10-10