wykwintniś
-
książk. pejorat. osoba, która przesadnie dba o swój wygląd i maniery oraz nadmiernie podkreśla swój dobry gust
-
Słowo bywa używane także jako określenie neutralne.
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
określenia człowieka ze względu na jego usposobienie
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA
Określenia fizyczności człowieka
wygląd -
Nie nosił ohydnych breloków, jakimi zwykł się obwieszać były wykwintniś z gwardii narodowej albo sklepowy lowelas.
źródło: Internet: barlett.home.pl/karamazurowe-bal
Nasz wykwintniś czytuje Wiedźmina. Zabawne.
źródło: Internet: demotywatory.pl
Ten piętnastoletni młodzian, nadzieja rodu Habsburgów, byt jednym z największych wykwintnisiów Europy, zdążył już sobie zasłużyć na przydomek „dworskiego”, „wytwornego” czy „ceremonialnego”. Zaiste miała go za co podziwiać Jadwiga, złączona z nim ślubami dziecięcymi zawartymi w Hainburgu.
źródło: Michał Rożek: Nietypowy przewodnik po Krakowie, 2005
Pierogi mogą być potrawą prostą, dla tych, którzy nie śmierdzą groszem, ale równie dobrze – na przykład nadziewane dziczyzną czy brokułami – czują się na stołach wykwintnisiów. Ci, którzy lubią pierogi, chcieliby poznać nowe oblicze ulubionego dania albo po prostu lubią dobrą zabawę – koniecznie w sobotę i niedzielę powinni pojawić się na Małym Rynku w Krakowie, na Festiwalu Pierogów.
źródło: NKJP: Magiczny smak lepionego, Gazeta Krakowska, 2006-08-11
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. wykwintniś
wykwintnisie
D. wykwintnisia
wykwintnisiów
C. wykwintnisiowi
wykwintnisiom
B. wykwintnisia
wykwintnisiów
N. wykwintnisiem
wykwintnisiami
Ms. wykwintnisiu
wykwintnisiach
W. wykwintnisiu
wykwintnisie
-