-
2.
w dawnej Polsce: wędrowny komediant, rozśmieszający publiczność -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA
Czas wolny
rozrywka -
Marchołt, frant i łotrzyk, brzydki tak samo jak Ezop, odnosi raz po raz zwycięstwo nad Salomonem: skazany na szubienicę, tak długo nie może się zdecydować na wybór odpowiedniego po temu drzewa, że wykpiwa się w końcu od śmierci.
źródło: NKJP: Jerzy Ziomek: Renesans, 1973
[...] w okresie baroku, upowszechnia się literatura, której twórcy biorą za swój znak rozpoznawczy odwołanie do renesansowego Sowiźrzała, czyli wędrownego franta, znanego z wielu europejskich przedstawień [...].
źródło: Pamięć-Pogranicze-Oral History, red. A. Popławska i in., 2014 (depot.ceon.pl/bitstream/handle/)
Za przyzwoleniem władz świeckich i kościelnych odbywały się zabawy karnawałowe w konwencji „świata na opak”, uliczne błaznowanie, parady frantów.
źródło: Internet: gazeta.us.edu.pl
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. frant
franci
rzadziej frantowie
ndepr franty
depr D. franta
frantów
C. frantowi
frantom
B. franta
frantów
N. frantem
frantami
Ms. francie
frantach
W. francie
franci
rzadziej frantowie
ndepr franty
depr -
niem. freund 'przyjaciel, towarzysz'
Wyraz pojawił się w pol. najpierw w słownictwie cechowym. Późniejszy rozwój semantyczny w pol. być może pod wpływem czes. Frant (od František), imienia komicznego bohatera czeskiego utworu "Frantova prawa" (1518).