PUR

Na ciemnym peronie czekali urzędniki z PUR, kazali wysiadać, iść do baraków i tam czekać. Obiecywali od rana zasiedlać tym transportem trzy puste wsie, po lewej stronie toru, kilka kilometrów od poharatanej stacji

źródło: NKJP: Halina Auderska: Babie lato, 1974

W punkcie PUR osadnicy otrzymywali przydziały na upatrzone przez siebie kwatery. Mogli tam także mieszkać przez 7 dni. Dostawali wówczas jeden posiłek dziennie.

źródło: NKJP: (ZD): Cienie przeszłości, Dziennik Sławieński, 2000-04-21

Ja postanowiłem wrócić do Polski, odszukać ojca i braci. W okolicach Bielska, w miejscowości Dziedzic zacząłem poprzez PUR poszukiwać rodziny.

źródło: NKJP: Beata Pona: Tragiczne lata niewoli, Gazeta Wrocławska, 2001-08-27

Gdy przyjechaliśmy do Poznania, nikt na nas nie czekał. Mama zostawiła walizki na peronie, mnie położyła na nich i sama udała się do PUR-u w poszukiwaniu adresu ojca. Adresu nie znalazła, a na dodatek, jak wróciła, walizek już nie było, a ja leżałem na ziemi.

źródło: NKJP: Władysław Jermakowicz: Koszalin, pierwsze lata, Gazeta Wyborcza, 1998-11-20

Z zachowanych meldunków wynika także, że nie zawsze gminy przydzielały PUR-owi do pomocy dostateczną liczbę przewodników, przez co – bywało – przesiedleni błąkali się po okolicy.

źródło: Internet: dzieje.pl