-
2.
muz. wielogłosowa pieśń świecka, popularna we Włoszech w XVI w., później podlegająca różnym przekształceniom -
- rzadziej canzona
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność artystyczna człowieka
muzyka -
hiperonimy: pieśń
-
Albo gdyby król był bardziej krewki. Jak choćby pan de Saint-Gilles. Ten za dwuznaczną kanconę do swej żony kazał trubadurowi Piotrowi de Vidal uciąć język.
źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Narrenturm, 2002
Nie chciałem składać rycerskich poematów, chciałem śpiewać, sam sobie na gęślikach przygrywając, dworne kancony, już mi to nawet zaczynało się udawać [...]
źródło: Mieczysław Porębski: Z.po-wieść, 1989 (books.google.pl)
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. kancona
kancony
D. kancony
kancon
C. kanconie
kanconom
B. kanconę
kancony
N. kanconą
kanconami
Ms. kanconie
kanconach
W. kancono
kancony
-
wł. canzone