idiosynkratyczny

A wiesz, że poloniści (językoznawcy w ogóle) nie są od tego, by czegokolwiek bronili, tylko po to, żeby badali? Jeśli forma nie pasuje do systemu, jest to empiryczne spostrzeżenie, które oznacza, że a) system musi być dostosowany lub b) forma musi zostać uznana za idiosynkratyczną.

źródło: NKJP: Internet

Drugą pozornie idiosynkratyczną cechą zdań z podmiotem liczebnikowym [...] jest brak uzgodnienia pomiędzy podmiotem i formą osobową czasownika: czasownik występuje w 3. osobie, liczbie pojedynczej i rodzaju nijakim.

źródło: Adam Przepiórkowski: O wartości przypadka podmiotów liczebnikowych, Biuletyn Polskiego Towarzystwa Językoznawczego, 2004 (mbc.malopolska.pl)

Derywacja owej -no/-to formy jest wielorako ograniczona. Ograniczenia są motywowane semantycznie, częściowo noszą charakter kategorialny, a częściowo idiosynkratyczny.

źródło: Zuzanna Topolińska: Kartki z historii słowiańskiego participium praeteriti passivi, Rocznik Slawistyczny, 2011 (journals.pan.pl)