UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

pif-paf

Chronologizacja

XVIII w., KorBa
W postaci: paf, pif, puff

Odmiana

część mowy: wykrzyknik

Pochodzenie

Wyrażenie dźwiękonaśladowcze.

Definicja

wyraz używany do naśladowania dźwięku powstającego podczas strzelania z broni palnej

Noty o użyciu

Zapisywane też jako pif paf lub pif, paf.

Kwalifikacja tematyczna

KATEGORIE FIZYCZNE Cechy i właściwości materii dźwięki

Cytaty

W „Onieginie” wychodzę do pojedynku z Leńskim i w tym momencie wypala mi pistolet. Już nie mam naboju. Można trzasnąć obcasem, udając, że się strzela lub krzyknąć: pif-paf. Na szczęście zauważył to inspicjent i strzelił za kulisami.

źródło: NKJP: Nie tylko belcanto, Dziennik Polski, 2002-12-31

[...] wziął trzech zataczających się sołdatów z opuszczonymi spodniami, kazał im się pozapinać, ustawił ich pod ścianą kamienicy i pif-paf, pif-paf, nie było co zbierać.

źródło: NKJP: Krystyna Kofta: Złodziejka pamięci, 1998

Żołnierze krzyczą pif paf zamiast strzelać, po tym jak armia zdecydowała się ograniczyć zużycie amunicji w czasie ćwiczeń [...].

źródło: Artur Bartkiewicz: Brakuje naboi, żołnierze krzyczą „pif paf”, Rzeczpospolita, 2015-08-07

Strzela z palca: Pif, paf, tatatatata!

źródło: NKJP: Dawid Bieńkowski: Biało-czerwony, 2007

Data ostatniej modyfikacji: 15.02.2024
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json