wzrok czyjś powędrował

Daniel spojrzał na kościół, potem na ojca i ponownie jego wzrok powędrował ku budynkowi.

źródło: NKJP: Mariusz Kaszyński: Martwe światło, 2009

[...] wzrok żołnierza bezwiednie powędrował ku innej stronie nieba. Daleko na nieskalanym błękicie unosił się balon z gondolą.

źródło: NKJP: Robert Urbański, Jacek Kondracki: Operacja „Dunaj”, 2009

W pewnej chwili jeden z gołębi poszybował pod dach i usiadł na metalowej podporze. Nasz wzrok powędrował za nim.

źródło: NKJP: Przemysław Chrzanowski, Marek Mikulski: Miłość do gołębi pozostanie..., Dziennik Łódzki, 2006-02-03

Jego spojrzenie powędrowało znowu w kierunku Marsjanina. Ten uniósł właśnie do ust świeży rogalik.

źródło: NKJP: Adam Bahdaj: Wakacje z duchami, 1962

[...] jej oczy znów powędrowały na kawiarnię, gdzieś się tam zapatrzyła [...].

źródło: NKJP: Wiesław Myśliwski: Traktat o łuskaniu fasoli, 2007

Kolejny podmuch zadarł jej sukienkę i na moment owinął materiał wokół bioder, odsłaniając nogi w całej ich krasie. Wzrok Suleya mimo woli pobiegł w ich stronę, lecz sukienka natychmiast opadła na miejsce.

źródło: NKJP: Jaga Rydzewska: Gwiazdomorze, 2006

Moje spojrzenie pobiegło ku niefortunnie zepsutym późniejszą przebudową, a dobrze stąd widocznym termom cesarza Juliana

źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Uczeń czarnoksiężnika, 2003

[...] jej oczy pobiegły ku siedzącemu obok rodziców Sabiny Holz profesorowi Wirskiemu.

źródło: NKJP: Marta Tomaszewska: Jeżeli ze mną pojedziesz, 1993