koncertmistrz
-
muz. najważniejszy muzyk w danej sekcji instrumentalnej orkiestry symfonicznej
-
[koncertmistsz] lub pot. [koncertmisczsz], lub pot. [koncertmiszczsz]
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność artystyczna człowieka
muzyka -
- koncertmistrz filharmonii, orkiestry
-
Tak to już jest, że w trakcie utworu koncertmistrz co chwilę ma do wykonania parę naprawdę trudnych taktów, kilka nut. Do wyćwiczenia kilku taktów potrzeba tyle samo czasu, co do opracowania całej strony.
źródło: NKJP: Tadeusz Płatek: Sam instrument nie gra, Gazeta Krakowska, 2003-01-18
A potem solistą będzie koncertmistrz „Amadeusa”, skrzypek Jarosław Żołnierczyk.
źródło: NKJP: X; HIty z tuby. Koncert kameralny, Polska Głos Wielkopolski, 2007-01-19
Pracę zawodową zaczął jako koncertmistrz Teatru Opery i Baletu w Odessie. W latach 1937-1946 studiował w klasie Henryka Neuhausa, jednego z najwybitniejszych pianistów i pedagogów Konserwatorium Moskiewskiego.
źródło: NKJP: Anna Żebrowska: Bez Richtera, Gazeta Wyborcza, 1997-08-02
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. koncertmistrz
koncertmistrze
koncertmistrzowie
ndepr koncertmistrze
depr D. koncertmistrza
koncertmistrzów
C. koncertmistrzowi
koncertmistrzom
B. koncertmistrza
koncertmistrzów
N. koncertmistrzem
koncertmistrzami
Ms. koncertmistrzu
koncertmistrzach
W. koncertmistrzu
koncertmistrze
koncertmistrzowie
ndepr koncertmistrze
depr -
+ koncertmistrz + (CZEGO) -
niem. Konzertmeister