służebnik

  • książk.  mężczyzna wykonujący określone czynności na rzecz jakiejś osoby lub wspomagający jakąś sprawę
  • Używane zwłaszcza w kontekstach religijnych.

  • CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Religia – kościół

    osoby związane z religią i kościołem

  • Oto bowiem jego, Kaspara Furta, służebnika świątynnego, proch i pył tego świata, wyniesiono bez pytania do najwyższych godności, nie powiadamiając nawet o takim zaszczycie.

    źródło: NKJP: Jacek Dehnel: Rynek w Smyrnie, 2007

    Siostra zakonna Zdenka, by pomóc służebnikom Pana Boga, nie wahała się narazić na niebezpieczeństwo swojego własnego życia.

    źródło: NKJP: Prawda krzyża, Dziennik Polski, 2003-09-15

    Długosz pisał: Biskup krakowski [...] przez jakiś czas zastanawiał się, gdzie umieścić pierwszych służebników Bożych. Naradziwszy się w tej sprawie z księciem krakowskim i sandomierskim Leszkiem Białym, z kapitułą i rajcami krakowskimi, wyznaczył braciom św. Dominika kościół św. Trójcy,

    źródło: NKJP: Michał Rożek: W cieniu mariackich wież, Dziennik Polski, 2005-03-12

    Leszek nałożył na nich obowiązek pilnowania lasu książęcego. Zostali więc książęcymi służebnikami.

    źródło: NKJP: Marek Kazimierz Barański: Dynastia Piastów w Polsce, 2005

    Towarzyszy Hefajstosowi dwoje służebników, wykonawców wyroku, boski mąż Kratos i boska niewiasta Bia, która jest w tragedii osobą niemą.

    źródło: NKJP: Zygmunt Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian, 2008

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m1

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. służebnik
    służebnicy
    ndepr
    służebniki
    depr
    D. służebnika
    służebników
    C. służebnikowi
    służebnikom
    B. służebnika
    służebników
    N. służebnikiem
    służebnikami
    Ms. służebniku
    służebnikach
    W. służebniku
    służebnicy
    ndepr
    służebniki
    depr
  • bez ograniczeń + służebnik +
    (KOGO/CZEGO)
  • Od przymiotnika służebny < psł. *služьbьnъ(jь).
    Zob. służba

CHRONOLOGIZACJA:
XIV w., SStp
Data ostatniej modyfikacji: 22.05.2015