służebnik
-
książk. mężczyzna wykonujący określone czynności na rzecz jakiejś osoby lub wspomagający jakąś sprawę
-
Używane zwłaszcza w kontekstach religijnych.
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Religia – kościół
osoby związane z religią i kościołem -
Oto bowiem jego, Kaspara Furta, służebnika świątynnego, proch i pył tego świata, wyniesiono bez pytania do najwyższych godności, nie powiadamiając nawet o takim zaszczycie.
źródło: NKJP: Jacek Dehnel: Rynek w Smyrnie, 2007
Siostra zakonna Zdenka, by pomóc służebnikom Pana Boga, nie wahała się narazić na niebezpieczeństwo swojego własnego życia.
źródło: NKJP: Prawda krzyża, Dziennik Polski, 2003-09-15
Długosz pisał: Biskup krakowski [...] przez jakiś czas zastanawiał się, gdzie umieścić pierwszych służebników Bożych. Naradziwszy się w tej sprawie z księciem krakowskim i sandomierskim Leszkiem Białym, z kapitułą i rajcami krakowskimi, wyznaczył braciom św. Dominika kościół św. Trójcy,
źródło: NKJP: Michał Rożek: W cieniu mariackich wież, Dziennik Polski, 2005-03-12
Leszek nałożył na nich obowiązek pilnowania lasu książęcego. Zostali więc książęcymi służebnikami.
źródło: NKJP: Marek Kazimierz Barański: Dynastia Piastów w Polsce, 2005
Towarzyszy Hefajstosowi dwoje służebników, wykonawców wyroku, boski mąż Kratos i boska niewiasta Bia, która jest w tragedii osobą niemą.
źródło: NKJP: Zygmunt Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian, 2008
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. służebnik
służebnicy
ndepr służebniki
depr D. służebnika
służebników
C. służebnikowi
służebnikom
B. służebnika
służebników
N. służebnikiem
służebnikami
Ms. służebniku
służebnikach
W. służebniku
służebnicy
ndepr służebniki
depr -
+ służebnik + (KOGO/CZEGO) -
Od przymiotnika służebny < psł. *služьbьnъ(jь).
Zob. służba