1809,
Tomasz Szumski, Dokładna nauka języka i stylu polskiego w dwoch częściach, cz. 1, polona.pl
Odmiana
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny:
n2
liczba pojedyncza
liczba mnoga
M.
deminutivum
deminutiva
D.
deminutivum
deminutivów
C.
deminutivum
deminutivom
B.
deminutivum
deminutiva
N.
deminutivum
deminutivami
Ms.
deminutivum
deminutivach
W.
deminutivum
deminutiva
Pochodzenie
łac.deminutivum'zdrobnienie'
Definicja
jęz.
wyraz utworzony od innego wyrazu, oznaczający coś mniejszego od tego, co jest nazywane przez wyraz podstawowy, albo też wyrażający nacechowanie emocjonalne, zwykle pozytywne
Tę przeciwstawną w stosunku do prymarnej funkcję zdrobnień doskonale wyczuwał Stefan Kisielewski. Wśród wielu środków stylistycznych, jakie prześledzić można chociażby w czasie lektury jego Dzienników, dużą grupę stanowią właśnie deminutiva - użyte złośliwie, ironicznie, sarkastycznie: [...] Żyję więc małą naszą polityczką, Już sobie prymasik na komunizm poszczekał [...].
źródło: NKJP: Jan Miodek: Słowa czułe, słowa zjadliwe, Wiedza i Życie nr 10, 1997
A zatem, w świadomości użytkowników języka cząstka -ka służy do zdrabniania i spieszczania wyrazu rodzaju żeńskiego, podobnie jak morfem -ek służy do tworzenia deminutivum rodzaju męskiego.
źródło: NKJP: Internet
Obraz Sołżenicyna, jak każdego proroka, bywa tendencyjny i namiętny, czasami jawnie pod tezę skrojony. Choćby ów podział na ograbiony naród i gromadkę łupieżców. Skąd to deminutiwum?