UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

przechera

Chronologizacja

1524, SPXVI

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m1, ż

liczba pojedyncza liczba mnoga
M. przechera
przecherzy
przechery
ndepr
przechery
depr
D. przechery
przecherów
przecher
C. przecherze
przecherom
B. przecherę
przecherów
przechery
N. przecherą
przecherami
Ms. przecherze
przecherach
W. przechero
przecherzy
przechery
ndepr
przechery
depr

Pochodzenie

pol. (dawne XVI w.) przechyra, przechera 'człowiek przebiegły, podstępny, oszust'

Etymologia niepewna. Rzecz. odczas. od poświadczonego w gwarach przecherać ‘sprzeczać się’ z przedr. po- zapewne od dial. cherać / chyrać ‘niedomagać, przewlekle chorować, cherlać’, cherać się ‘kaszleć’ z psł. *chyrati ‘marnieć, niedomagać, chorować’. Oczekiwane pierwotne znaczenie ‘człowiek niedomagający, chorowity, ciągle chorujący’, stosunek do niego realnie poświadczonych znaczeń niejasny. Może ogniwem pośrednim w rozwoju znaczeniowym było hipotetyczne znaczenie ‘ten, kto zwodzi, wprowadza w błąd czy też szantażuje otoczenie swą chorowitością, (rzekomą) chorobą’ (Boryś SEJP).

1. przebiegły

Definicja

książk.  pejorat. 
osoba, przebiegła i skłonna do oszukiwania innych

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE ➔ Zasady współżycia społecznego ➔ zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie

Cytaty

[...] oby tamta stara wiedźma ze Zbuczyna w piekle usmażyła się. I sam Belzebub niechby z niej skórę pasami darł! Bo mnie przechera dzięki swoim radom o mało wdowcem nie zrobiła…

źródło: KWJP: Danuta Noszczyńska: Pod dwiema kosami, 2012

Pozostawił dwójkę dzieci: Marię Teresę, która najlepiej czuła się w Paryżu (gdzie po latach dokonała żywota jako niewolnica osławionego przechery, księcia Talleyranda) oraz Józefa, znanego również pod pieszczotliwym imieniem Pepi.

źródło: KWJP: Wiesław Chełminiak: Legenda umiera ostatnia, Rzeczpospolita, 2013-10-19

Właściciel teatrzyku [...] wielki pijus i przechera, opowiadał mi, że sytuacje takie kończyły się zazwyczaj darmowymi przedstawieniami dla zbójców i wspólnym pijaństwem.

źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Metamorfozy, 2004

2. kłótliwy

Definicja

daw. 
osoba, która często kłóci się z innymi i nie dąży do porozumienia

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA ➔ Usposobienie człowieka ➔ cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA ➔ Relacje międzyludzkie ➔ określenia relacji międzyludzkich

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE ➔ Tradycja ➔ świat dawnych epok i wydarzenia historyczne

Relacje znaczeniowe

synonimy:  kłótliwiec, kłótniarz, kłótnik, sprzeka

Cytaty

[...] wówczas z towiańczykami się bratał, więc i mnie chciałby do roty swojej wciągać, a tam bym się musiała z Mistrzem w walce zewrzeć, bo dwie przechery w jednym zgromadzeniu to zbyt wiele.

źródło: KWJP: Jacek Dehnel: Matka Makryna, 2014

Data ostatniej modyfikacji: 14.10.2025
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json