UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

potakiwacz

1756, Kart XVII-XVIII

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m1

Zob. tak

pejorat.

ktoś, kto manifestuje swoje bezkrytyczne poparcie dla poglądów lub działań jakiejś osoby, by zyskać jej przychylność i osiągnąć jakieś korzyści

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Relacje międzyludzkie określenia osób wchodzących w relacje międzyludzkie

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Usposobienie człowieka określenia człowieka ze względu na jego usposobienie

hiperonimy:

konformista

	Dyktatorzy [...] po pewnym czasie widzą tylko to, co chcą widzieć i słyszą to, co chcą słyszeć. Z ich otoczenia eliminuje się obiektywnych ludzi, zostają bezkrytyczni potakiwacze. W końcu nikt nie pozwala sobie na wyrażenie odmiennego zdania lub poglądu, wręcz stara się myśleć tak jak dyktator [...]. źródło: NKJP: Andrzej Anonimus: Nie nadaje się, przecież to jeszcze szczeniak, 1999
	[...] pan nie zna tych ludzi. To nie są potakiwacze. Oni potrafią się postawić. źródło: NKJP: W najgorszym resorcie, Gazeta Wyborcza, 1996-06-22
	Nic dziwnego, że nie mogąc znieść sprzeciwu, pozbył się dawnych towarzyszy, otoczył potakiwaczami, którzy w trosce o własne kariery woleli nie mówić mu prawdy. źródło: NKJP: Wojciech Jagielski: Dobre miejsce do umierania, 2005
	Wszystko zależy od szefa - czy chce rozmawiać, czy woli potakiwaczy i wazeliniarzy. źródło: NKJP: Mira Suchodolska: Kneblowanie się zemści, Dziennik Zachodni, 2009-08-21
	Ta ostatnia przyjaźniła się ze swoim szefem, znała go blisko od lat, ale nie potrafiła się mu sprzeciwić, zostając - mimo osobistych wątpliwości - jego prywatnym potakiwaczem źródło: NKJP: Tomasz Zalewski: Orkiestra Obamy, Polityka, 2009-01-17

Data ostatniej modyfikacji: 06.06.2017