przest.
forma powitania lub pożegnania, stosowana wobec osoby, do której mówiący zwraca się po imieniu
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Zasady współżycia społecznego
zwroty grzecznościowe i zachowania akceptowane społecznie
|
- Serwus, Hans. Musimy pogadać. Słyszałeś, że partyzanci zrobili nam brzydki kawał?
źródło: NKJP: Andrzej Szypulski: Stawka większa niż życie, 1967
|
|
Często spotykam Gucia w autobusie. Serwus! Co słychać? Wpadnij kiedyś do mnie.
źródło: NKJP: Paweł Marcinkiewicz: Świat dla opornych, 1997
|
|
- Serwus, Andrzej. Co nowego? - Nic. Jeść mi się chce.
źródło: NKJP: Jerzy Andrzejewski: Popiół i diament, 1948
|
|
No, serwus. Jadę, bo tam żona czeka z obiadem.
źródło: NKJP: Stanisław Dygat: Jezioro Bodeńskie, 1946
|
|
Ty, jak widzę, idziesz prosto, a ja tu muszę skręcić. Serwus. Zniknął mi z oczu, oddalając się w stronę Alei.
źródło: NKJP: Jeremi Przybora: Przymknięte oko opaczności, 1994
|
Data ostatniej modyfikacji: 08.11.2015
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
json