UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

dyfamacja

Chronologizacja

1861, SJPWil

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

liczba pojedyncza liczba mnoga
M. dyfamacja
dyfamacje
D. dyfamacji
dyfamacji
neut
dyfamacyj
char
C. dyfamacji
dyfamacjom
B. dyfamację
dyfamacje
N. dyfamacją
dyfamacjami
Ms. dyfamacji
dyfamacjach
W. dyfamacjo
dyfamacje

Pochodzenie

internac.

fr. diffamation

niem. Diffamation

ros. diffamácija

z łac. diffāmātiō 'rozgłaszanie, obwieszczanie'

Definicja

książk. 
poważny zarzut stawiany publicznie komuś, kto twierdzi, że jest niewinny

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Zasady współżycia społecznego zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie

Relacje znaczeniowe

synonimy:  kalumnia, oszczerstwo, potwarz
hiperonimy:  oskarżenie

Cytaty

Jeśli ktoś powie o dwóch kochających się homoseksualistach, których miłość nie czyni nikomu krzywdy, że ich uczucia stanowią zagrożenie dla państwa polskiego i polskiej racji stanu, to jest to właśnie dyfamacja.

źródło: NKJP: Stanisław Tym: Ozór na szaro, Polityka, 2008-03-29

[...] ucieka się do dyfamacji i konfabuluje, by oczernić przed czytelnikami tego nieszczęśnika [...].

źródło: NKJP: Adam Elbanowski: Nowe królestwo Grenady. Historia naturalna, obyczajowa i domniemana, 2006

Niestety coraz częściej zamiast merytorycznej i rzeczowej krytyki, [...] potrafi wydobyć z siebie jedynie epitety i dyfamacje.

źródło: Internet: tygodniknarodowy.pl

Teodor Roosevelt, który sam atakował wielki kapitał i zarobił na nienawiść Wall Street, nie mógł znieść tych dyfamacji swojej Ameryki i wtedy, w roku 1906, nazwał jej autorów „gnojodłubami”, muckrakers.

źródło: NKJP: Stefan Bratkowski: Fed, Wiedza i Życie, 1999

Data ostatniej modyfikacji: 06.12.2017
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json