despekt

  • książk.  zachowanie wobec kogoś, w wyniku którego ta osoba czuje się urażona
  • CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Zasady współżycia społecznego

    zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie

    • despekt spotkał kogoś
    • uważać, uznać za despekt
  • By nie uczynić despektu gospodarzom, musiał udawać, że próbuje wszystkiego, lecz większość kąsków lądowała pod stołem, gdzie przysiadły psy.

    źródło: NKJP: Iwona Surmik: Ostatni smok, 2005

    Legnicki władca wrócił więc jak niepyszny do domu, cichcem i pod osłoną mroku, kryjąc głęboko na dnie serca doznany despekt i związane z nim upokorzenie.

    źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Metamorfozy, 2004

    Wdarł się do domu, odepchnął abunę, który zagrodził mu drogę złotym krzyżem, i kazał aresztować zbiega. Abuna nie darował cesarzowi tego despektu.

    źródło: NKJP: Marian Brandys: Z panem Biegankiem w Abisynii, 1962

    [...] ma żal do działaczy Legii za despekt, jaki spotkał go na stadionie przy Łazienkowskiej.

    źródło: Internet: fakt.pl

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m3

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. despekt
    despekty
    D. despektu
    despektów
    C. despektowi
    despektom
    B. despekt
    despekty
    N. despektem
    despektami
    Ms. despekcie
    despektach
    W. despekcie
    despekty

  • łac. despectus 'widok (z góry na dół); pogarda'

CHRONOLOGIZACJA:
1560, SPXVI
Data ostatniej modyfikacji: 30.09.2020