filuternie

  • książk.  w sposób właściwy komuś skłonnemu do żartów i kokieterii
  • CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

    Usposobienie człowieka

    cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

    • filuternie patrzeć, uśmiechać się
  • - Pani pozwoli? - podniósł filuternie swoją głowę z poziomu jej pasa zaglądając słodko, głęboko w jej oczy.

    źródło: NKJP: Roman Antoszewski: Kariera na trzy karpie morskie, 2000

    Kazia spojrzała na mnie filuternie i roześmiała się.

    źródło: NKJP: Jan Brzechwa: Gdy owoc dojrzewa, 1958

    Kałmuckie, nieco skośnie oprawione oczy, błysnęły mu filuternie.

    źródło: NKJP: Mirosław M. Bujko: Złoty pociąg, 2006

  • część mowy: przysłówek

    stopień równy filuternie
    stopień wyższy filuterniej
  • Od: filut

CHRONOLOGIZACJA:
1794, SL
Data ostatniej modyfikacji: 04.08.2021