-
książk.
w sposób właściwy komuś skłonnemu do żartów i kokieterii
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności
-
- filuternie patrzeć, uśmiechać się
-
|
- Pani pozwoli? - podniósł filuternie swoją głowę z poziomu jej pasa zaglądając słodko, głęboko w jej oczy.
źródło: NKJP: Roman Antoszewski: Kariera na trzy karpie morskie, 2000
|
|
Kazia spojrzała na mnie filuternie i roześmiała się.
źródło: NKJP: Jan Brzechwa: Gdy owoc dojrzewa, 1958
|
|
Kałmuckie, nieco skośnie oprawione oczy, błysnęły mu filuternie.
źródło: NKJP: Mirosław M. Bujko: Złoty pociąg, 2006
|
-
część mowy: przysłówek
stopień równy |
filuternie
|
| stopień wyższy |
filuterniej
|
-
CHRONOLOGIZACJA:
1794,
SL
Data ostatniej modyfikacji: 04.08.2021