zdumnieć - Wielki słownik języka polskiego PAN

daw. stać się dumnym

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Stany psychiczne człowieka

emocje i uczucia

Zdumniał od tego czasu ogromnie. Uwierzył najświęciej w swoje bohaterstwo, pokwitowane w rozkazie dziennym pułku opisem jego zasług [...].

źródło: Janusz Kowalewski: O żołnierzu ciułaczu, 1955 (books.google.pl)

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zdumniałem +(e)m zdumniał	zdumniałam +(e)m zdumniała	zdumniałom +(e)m zdumniało	zdumnieliśmy +(e)śmy zdumnieli	zdumniałyśmy +(e)śmy zdumniały
2 os.	zdumniałeś +(e)ś zdumniał	zdumniałaś +(e)ś zdumniała	zdumniałoś +(e)ś zdumniało	zdumnieliście +(e)ście zdumnieli	zdumniałyście +(e)ście zdumniały
3 os.	zdumniał	zdumniała	zdumniało	zdumnieli	zdumniały

bezosobnik: zdumniano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		zdumniejmy
2 os.	zdumniej	zdumniejcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zdumniałbym bym zdumniał	zdumniałabym bym zdumniała	zdumniałobym bym zdumniało	zdumnielibyśmy byśmy zdumnieli	zdumniałybyśmy byśmy zdumniały
2 os.	zdumniałbyś byś zdumniał	zdumniałabyś byś zdumniała	zdumniałobyś byś zdumniało	zdumnielibyście byście zdumnieli	zdumniałybyście byście zdumniały
3 os.	zdumniałby by zdumniał	zdumniałaby by zdumniała	zdumniałoby by zdumniało	zdumnieliby by zdumnieli	zdumniałyby by zdumniały

bezosobnik: zdumniano by

bezokolicznik: zdumnieć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: zdumniawszy

gerundium: zdumnienie

odpowiednik aspektowy: dumnieć