rozkulbaczyć - Wielki słownik języka polskiego PAN

jeźdź. zdjąć kulbakę z grzbietu konia lub innego zwierzęcia, na którym jeździ się wierzchem

CZŁOWIEK I PRZYRODA

Świat zwierząt

hodowla i opieka nad zwierzętami; człowiek wobec zwierząt

	antonimy:	okulbaczyć
	hiperonimy:	rozsiodłać

- Nareszcie jesteście, denerwowaliśmy się, że długo nie wracacie - mówił Tomek, pomagając ojcu rozkulbaczyć konia.

źródło: NKJP: Alfred Szklarski: Tajemnicza wyprawa Tomka, 1963

Kiedy zaczęło się ściemniać, zziębnięty i zdesperowany chłopiec rozkulbaczył muła i rozpalił ogień.

źródło: NKJP: Olga Tokarczuk: Podróż ludzi księgi, 1993

Rozkładamy się w cieniu, kucharze biorą się ostro do roboty, a rozkulbaczone wielbłądy mogą ze spokojem zaspokoić swoje żołądki.

źródło: NKJP: Michał Jankowiak: Najpiękniejsze złote miasto Rajastanu, Polska Głos Wielkopolski, 2006-05-17

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	rozkulbaczyłem +(e)m rozkulbaczył	rozkulbaczyłam +(e)m rozkulbaczyła	rozkulbaczyłom +(e)m rozkulbaczyło	rozkulbaczyliśmy +(e)śmy rozkulbaczyli	rozkulbaczyłyśmy +(e)śmy rozkulbaczyły
2 os.	rozkulbaczyłeś +(e)ś rozkulbaczył	rozkulbaczyłaś +(e)ś rozkulbaczyła	rozkulbaczyłoś +(e)ś rozkulbaczyło	rozkulbaczyliście +(e)ście rozkulbaczyli	rozkulbaczyłyście +(e)ście rozkulbaczyły
3 os.	rozkulbaczył	rozkulbaczyła	rozkulbaczyło	rozkulbaczyli	rozkulbaczyły

bezosobnik: rozkulbaczono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		rozkulbaczmy
2 os.	rozkulbacz	rozkulbaczcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	rozkulbaczyłbym bym rozkulbaczył	rozkulbaczyłabym bym rozkulbaczyła	rozkulbaczyłobym bym rozkulbaczyło	rozkulbaczylibyśmy byśmy rozkulbaczyli	rozkulbaczyłybyśmy byśmy rozkulbaczyły
2 os.	rozkulbaczyłbyś byś rozkulbaczył	rozkulbaczyłabyś byś rozkulbaczyła	rozkulbaczyłobyś byś rozkulbaczyło	rozkulbaczylibyście byście rozkulbaczyli	rozkulbaczyłybyście byście rozkulbaczyły
3 os.	rozkulbaczyłby by rozkulbaczył	rozkulbaczyłaby by rozkulbaczyła	rozkulbaczyłoby by rozkulbaczyło	rozkulbaczyliby by rozkulbaczyli	rozkulbaczyłyby by rozkulbaczyły

bezosobnik: rozkulbaczono by

bezokolicznik: rozkulbaczyć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: rozkulbaczywszy

gerundium: rozkulbaczenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: rozkulbaczony

odpowiednik aspektowy: rozkulbaczać

+

rozkulbaczyć

+

CO