jednokonka

[...] nazwa „sałata” przyjęła się później w stosunku do właścicieli lichych, rozklekotanych jednokonek, które to dorożki z czasem zawładnęły warszawską ulicą.

źródło: Stefania Kowalska-Glikman: Drobnomieszczaństwo w dziewiętnastowiecznej Warszawie, 1987 (books.google.pl)

Z rozpowszechnieniem się jednokonek i tramwajów dorożki parokonne stały się coraz mniej liczne, lecz zyskały na jakości pojazdów i koni.

źródło: Problemy Polonii zagranicznej. Tomy 5-9, 1967 (books.google.pl)

Przypuszczalnie, wysokie koszty utrzymania dwukonnych dorożek, jak również popyt na tańsze jednokonki, przesądziły o tym, że te ostatnie miały już zdecydowaną przewagę w latach dziewięćdziesiątych XIX w.

źródło: Rocznik Warszawski. Tom 26, 1997 (books.google.pl)