-
1.
pot. pejorat. osoba, która ma zwyczaj dużo mówić i chętnie wyraża swoje opinie
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Ocena i wartościowanie
wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności -
Najbardziej jednak podejrzany i dwuznaczny był patriotyzm Branickiego. Gębę miał go pełną. Nie było chyba w sejmie polskim drugiego gębacza, który by tak często, jak on, odmieniał we wszystkich przypadkach słowa: ojczyzna i naród.
źródło: Marian Brandys: Generał Arbuz, 1988 (books.google.pl)
Jest nie tylko pijakiem i złodziejem, ale gębaczem zamiłowanym w sprośnych historiach.
źródło: Przemysław Mroczkowski: Opowieści kanterberyjskie na tle epoki, 1956 (books.google.pl)
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. gębacz
gębacze
ndepr gębacze
depr D. gębacza
gębaczy
C. gębaczowi
gębaczom
B. gębacza
gębaczy
N. gębaczem
gębaczami
Ms. gębaczu
gębaczach
W. gębaczu
gębacze
ndepr gębacze
depr -