deindywiduacyjny - Wielki słownik języka polskiego PAN

psych. związany z deindywiduacją

dezindywiduacyjny

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Stany psychiczne człowieka

Takie zderzenie z polskim dorosłym światem, który nie potrafi wchłonąć i korzystać z ich specyficznych cech i kompetencji, na razie znajduje ujście w zachowaniach deindywiduacyjnych.

źródło: KWJP: Joanna Podgórska: Prof. Tomasz Szlendak o pokoleniu wkurzonych wyborców, Polityka, 2015-05-31

Odmiana

część mowy: przymiotnik

Stopień równy

	liczba pojedyncza
	m1	m2	m3	n1, n2	ż
	M.	deindywiduacyjny	deindywiduacyjny	deindywiduacyjny	deindywiduacyjne	deindywiduacyjna
D.	deindywiduacyjnego	deindywiduacyjnego	deindywiduacyjnego	deindywiduacyjnego	deindywiduacyjnej
C.	deindywiduacyjnemu	deindywiduacyjnemu	deindywiduacyjnemu	deindywiduacyjnemu	deindywiduacyjnej
B.	deindywiduacyjnego	deindywiduacyjnego	deindywiduacyjny	deindywiduacyjne	deindywiduacyjną
N.	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjną
Ms.	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjnej
W.	deindywiduacyjny	deindywiduacyjny	deindywiduacyjny	deindywiduacyjne	deindywiduacyjna

	liczba mnoga
	p1	m1 ndepr	m1 depr	pozostałe
	M.	deindywiduacyjni	deindywiduacyjni	deindywiduacyjne	deindywiduacyjne
D.	deindywiduacyjnych	deindywiduacyjnych	deindywiduacyjnych	deindywiduacyjnych
C.	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjnym	deindywiduacyjnym
B.	deindywiduacyjnych	deindywiduacyjnych	deindywiduacyjnych	deindywiduacyjne
N.	deindywiduacyjnymi	deindywiduacyjnymi	deindywiduacyjnymi	deindywiduacyjnymi
Ms.	deindywiduacyjnych	deindywiduacyjnych	deindywiduacyjnych	deindywiduacyjnych
W.	deindywiduacyjni	deindywiduacyjni	deindywiduacyjne	deindywiduacyjne

Pochodzenie

Od: deindywiduacja