wyburzyć - Wielki słownik języka polskiego PAN

zniszczyć budowlę, jej część lub większą liczbę obiektów na jakimś terenie, rozbijając je na kawałki i usuwając z tego miejsca

CZŁOWIEK I TECHNIKA

Budownictwo

czynności związane z budową

wyburzyć mur, ścianę, ścianki; baraki, budynki, domy, kamienice, pawilony; hale, garaże; obiekty
planować wyburzenie

	Spora część zabytkowego śródmieścia stolicy zostaje wyburzona, aby miał gdzie stanąć kolosalny pałac wodza - dar od wdzięcznego narodu. źródło: NKJP: Stanisław Barańczak: Poezja i duch uogólnienia, 1970
	Aby wyburzyć kamienicę, potrzebna jest zgoda konserwatora zabytków, na którą wciąż czekamy [...]. źródło: NKJP: Patrycja Strąk: Niebezpieczne rudery, Dziennik Zachodni, 2001-03-05
	W marcu tego roku wojewódzki konserwator zabytków wyłączył teren spod ochrony konserwatorskiej. 19 marca spółdzielnia wyburzyła barak. źródło: NKJP: Wioletta Gnacikowska: Gdzie był ten barak, Gazeta Wyborcza, 1999-03-27
	Nad głową miał gwiazdy nocy otwartej szeroko nad wyburzoną kopułą kościoła. źródło: NKJP: Roman Bratny: Kolumbowie — rocznik 20, 1957

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wyburzyłem +(e)m wyburzył	wyburzyłam +(e)m wyburzyła	wyburzyłom +(e)m wyburzyło	wyburzyliśmy +(e)śmy wyburzyli	wyburzyłyśmy +(e)śmy wyburzyły
2 os.	wyburzyłeś +(e)ś wyburzył	wyburzyłaś +(e)ś wyburzyła	wyburzyłoś +(e)ś wyburzyło	wyburzyliście +(e)ście wyburzyli	wyburzyłyście +(e)ście wyburzyły
3 os.	wyburzył	wyburzyła	wyburzyło	wyburzyli	wyburzyły

bezosobnik: wyburzono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		wyburzmy
2 os.	wyburz	wyburzcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wyburzyłbym bym wyburzył	wyburzyłabym bym wyburzyła	wyburzyłobym bym wyburzyło	wyburzylibyśmy byśmy wyburzyli	wyburzyłybyśmy byśmy wyburzyły
2 os.	wyburzyłbyś byś wyburzył	wyburzyłabyś byś wyburzyła	wyburzyłobyś byś wyburzyło	wyburzylibyście byście wyburzyli	wyburzyłybyście byście wyburzyły
3 os.	wyburzyłby by wyburzył	wyburzyłaby by wyburzyła	wyburzyłoby by wyburzyło	wyburzyliby by wyburzyli	wyburzyłyby by wyburzyły

bezosobnik: wyburzono by

bezokolicznik: wyburzyć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: wyburzywszy

gerundium: wyburzenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: wyburzony

odpowiednik aspektowy: wyburzać

+

wyburzyć

+

CO