dziwnie II

I
  • cecha lub właściwość, o której mowa, jest w danej sytuacji nietypowa, i to zwraca uwagę nadawcy
  • wykładnik oceny

  • To jest obce miasto, choć dziwnie znajome.

    źródło: NKJP: Stanisław Dygat: Jezioro Bodeńskie, 1995

    Był głodny, zarośnięty, nie umyty, ale dziwnie spokojny.

    źródło: NKJP: Krystyna Boglar: Zobaczysz, że pewnego dnia…, 1996

    Chociaż jednak serce broczyło krwią ze świeżo zadanej rany, było mi zarazem dziwnie lekko na duszy, co oznaczało, że przestałem się wreszcie karmić iluzjami i ostatecznie straciłem złudzenia.

    źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Ogród miłości, 2006

    Mysza pytała mnie, czy jestem chory, bo dziwnie mało jem i jestem bez humoru.

    źródło: NKJP: Martyna Żandarska-Ochnik: Pan wichrów i powiewów, 2008

  • część mowy: operator metapredykatywny

    podklasa: operator gradacji

  • dziwnie _
    Przym., Przysł., Licz.
    szyk: stały: antepozycja
  • Zob. dziwnie I

CHRONOLOGIZACJA:
Zob. dziwnie I
Data ostatniej modyfikacji: 27.12.2018