buta
-
cecha kogoś, kto jest nadmiernie pewny siebie i zachowuje się wyniośle, będąc przekonanym, że jest lepszy od innych i przysługują mu inne prawa
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności -
- hitlerowska, niemiecka, pruska buta
- buta władzy
- buta i arogancja, buta i pewność siebie, buta i pycha
- demonstrować butę
-
Oskarżeni manifestowali na sali butę i pewność siebie, niczym nie zachwiane poczucie bezkarności. Nie okazali skruchy, nie powiedzieli nawet „przepraszam”.
źródło: NKJP: Sąd pod pręgierzem, Gazeta Wyborcza, 1997-11-29
[...] w tym właśnie jest zawarta buta i pycha kogoś, kto uznał, że stoi ponad prawem i ponad państwem, jest jedynym obrońcą tego państwa i prawa.
źródło: NKJP: Sprawozdanie stenograficzne z obrad Sejmu RP z dnia 24.08.2001
Buta i arogancja zwłaszcza młodych oficerów, ich wyniosły i niedemokratyczny stosunek do żołnierzy, raził mnie i nakładał się na ogólny wstrząs i szok spowodowany klęską.
źródło: NKJP: Ryszard Matuszewski: Alfabet: wybór z pamięci 90-latka, 2004
Na dzień przed egzekucją był on spokojny, lecz stale przebijała w nim hitlerowska buta i zarozumiałość.
źródło: NKJP: Kazimierz Moczarski: Rozmowy z katem, 1996
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. buta
buty
D. buty
but
C. bucie
butom
B. butę
buty
N. butą
butami
Ms. bucie
butach
W. buto
buty
Inne uwagi
Zwykle lp
-
Od: dawnego czas. bucić się 'nadymać się; pysznić się', a to od psł. butěti 'wzdymać się, puchnąć, pęcznieć' (por. buc ).