-
niewielki owad o lśniącej okrywie na wypukłym ciele, żywiący się odchodami
-
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Świat zwierząt
owady
-
-
- czarny; martwy żuk
- żuki i biedronki, żuki i mrówki, żuki i pszczoły
-
|
Nauczyciel, którego nazywaliśmy Proca, zabrał nas na wycieczkę do lasu. Tam pewien uczeń zgniótł butem czarnego żuka na ścieżce.
źródło: NKJP: Gabriela Pewińska: Bomby, a nie dzwonek, Dziennik Bałtycki, 2009-09-01
|
|
Poruszyła się, przestępując z nogi na nogę, a spod jej stóp osunęła się mała lawina piasku. Prawdziwa katastrofa dla znajdującego się na jej drodze sporego zielonego żuka.
źródło: NKJP: Mariusz Kaszyński: Rytuał, 2008
|
|
Dwa masywne, błyszczące żuki walczyły między sobą. Każdy próbował przewrócić na grzbiet przeciwnika. Bezskutecznie.
źródło: NKJP: Ewa Białołęcka: Tkacz iluzji, 2004
|
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny:
m2
|
liczba pojedyncza |
liczba mnoga |
|
| M. |
żuk
|
żuki
|
|
| D. |
żuka
|
żuków
|
|
| C. |
żukowi
|
żukom
|
|
| B. |
żuka
|
żuki
|
|
| N. |
żukiem
|
żukami
|
|
| Ms. |
żuku
|
żukach
|
|
| W. |
żuku
|
żuki
|
|
-
psł.
(dial.) *žukъ
''chrząszcz (dosł.: ten, który bzyczy)' < 'brzęczenie, bzyczenie''
Od: dźwiękonaśladowczego pierwiastka *žu- 'bzyczeć, wydawać dźwięk: *ž(u)!' z przyrostkiem *-kъ.
CHRONOLOGIZACJA:
XVIII w.,
Bor
Data ostatniej modyfikacji: 02.07.2014