-
1.
pot. osoba skłonna do płaczu i użalania się nad sobą -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
określenia człowieka ze względu na jego usposobienie -
Płaczecie jak najgorsze płaksy tylko dlatego, że karnego zawalił jakiś Litwin grający w mieście, w którym nigdy nie postała wasza stopa, dla Araba, którego w życiu nie widzieliście na oczy i przeciw Italiańcom, których, nie wiedzieć czemu, nienawidzicie.
źródło: NKJP: Jeremy Clarkson: Frajda z bycia kibicem, Dziennik Zachodni, 2009-04-18
Wiadomo, że łzy w jego oczach świadczą o bogatym życiu wewnętrznym, ona jest tylko płaksą.
źródło: NKJP: Kobieta: Ach te baby, Głos Gostyniński nr 5 (76), 1999
Rozmawiaj o uczuciach, ale nie bądź płaksą i nie narzekaj. Bądź jak skała, o którą roztrzaska się fala, ale zauważaj najdrobniejsze sygnały od swojej kobiety.
źródło: Internet: f.kafeteria.pl
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1, ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. płaksa
płaksy
D. płaksy
płaksów
płaks
C. płaksie
płaksom
B. płaksę
płaksów
płaksy
N. płaksą
płaksami
Ms. płaksie
płaksach
W. płakso
płaksy
Inne uwagi
Gdy wyraz odnosi się tylko do osób płci żeńskiej, używa się r.ż., D. lm płaks, B. lm płaksy. Gdy zaś odnosi się do osoby/osób płci męskiej, do grupy osób obojga płci albo do osoby/osób bez wskazania na płeć, używa się r. m1, D. i B. lm płaksów lub r. ż, D. lm płaks, B. lm płaksy
-
Zob. płakać