asonans

  • lit.  rym niedokładny, w którym samogłoski są identyczne, a spółgłoski się różnią
  • [asonans] lub [asonãs]

  • CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

    Działalność artystyczna człowieka

    literatura

  • hiperonimy:  rym
  • Jeszcze miałem niezgrabny asonans na początek wiersza: „...i słońc szalonych trajektorii Zatraca mię i świat w agonii...”

    źródło: NKJP: Zygmunt Haupt: Baskijski diabeł: opowiadania i reportaże, 2007

    Jedna z autorek użyła nawet asonansu poetyckiego. Nie wiem, czy zdaje sobie z tego sprawę, ale to przejaw talentu [...].

    źródło: NKJP: Poeci i kandydaci, Dziennik Polski, 2003-04-02

    [...] poeci klasyczni specjalnie unikali takich asonansów, uważając je za nieestetyczne.

    źródło: NKJP: Internet

    Zdaniem Wisławy Szymborskiej na asonanse, czyli rymy niedokładne, można sobie pozwolić w poezji, ale limeryk to sprawa zbyt poważna.

    źródło: NKJP: Anna Bikont: Zabawy literackie, Gazeta Wyborcza, 1997-12-23

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m3

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. asonans
    asonanse
    D. asonansu
    asonansów
    C. asonansowi
    asonansom
    B. asonans
    asonanse
    N. asonansem
    asonansami
    Ms. asonansie
    asonansach
    W. asonansie
    asonanse

  • fr. assonance

    z hiszp. asonancia 'współbrzmienie'

CHRONOLOGIZACJA:
1934, NKJP
Data ostatniej modyfikacji: 20.05.2015