biczownik

  • rel.  członek średniowiecznej sekty religijnej, która jako formę pokutowania przyjęła biczowanie się i udział w pokutnych procesjach połączonych ze wzajemnym biczowaniem się
  • CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Religia – kościół

    osoby związane z religią i kościołem


    CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Tradycja

    świat dawnych epok i wydarzenia historyczne

  • synonimy:  flagelant
    hiperonimy:  pokutnik
    • średniowieczny biczownik
    • pochód, procesja biczowników
  • Kiedy pewna niewiasta litowała się głośno nad młodocianym biczownikiem, ów rzekł, śmiejąc się: „Basta! powiedz sobie, że robię to z powodu twoich grzechów, a nie moich!”

    źródło: NKJP: Józef Hen: Ja, Michał z Montaigne?, 2009

    Nie, nie jestem jakimś ponurakiem, który - niczym średniowieczny biczownik - plwa na marność życia myśląc, iż tylko srogą pokutą zapewni sobie spokój serca, czy zbawienie.

    źródło: NKJP: Oddech wilka, Tygodnik Siedlecki, 2007-12-31

    Wielkie rzesze biczowników czy słupników, dobrowolnie cierpiących katusze, bywały w średniowieczu częstym elementem europejskiego pejzażu.

    źródło: NKJP: Marcin Ryszkiewicz: Głupstwa robią tylko najmądrzejsi, Gazeta Wyborcza, 1996-03-15

    Biczowanie u Rzymian łączono z ukrzyżowaniem. Czasem stanowiło ono osobną karę, wymierzoną zamiast kary śmierci. W jednym i drugim wypadku było krwawym znęcaniem się nad skazańcem, który często ginął pod razami biczowników.

    źródło: NKJP: Michał Sopoćko: Stańmy pod krzyżem Chrystusa, 2010

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m1

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. biczownik
    biczownicy
    ndepr
    biczowniki
    depr
    D. biczownika
    biczowników
    C. biczownikowi
    biczownikom
    B. biczownika
    biczowników
    N. biczownikiem
    biczownikami
    Ms. biczowniku
    biczownikach
    W. biczowniku
    biczownicy
    ndepr
    biczowniki
    depr

  • Zob. bicz

CHRONOLOGIZACJA:
1570, SPXVI
Data ostatniej modyfikacji: 29.03.2015