kalumnia

  • książk.  poważny zarzut stawiany komuś, kto czuje się niewinny
  • [kalumńja] lub [kalumnia]

  • CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Zasady współżycia społecznego

    zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie

    • rzucać kalumnie
  • W dalszym ciągu powielasz esbeckie kalumnie emerytowanych funkcjonariuszy z wiadomego departamentu MSW [...].

    źródło: NKJP: Internet

    Niech Pan powstrzyma swoje kalumnie do czasu, aż Pan będzie w stanie zrozumieć tekst.

    źródło: NKJP: Internet

    Autor tej kalumnii zapewne inspirował się odrażającą historią Stertiniusa Ksenofonta, który został przybocznym lekarzem cesarza Klaudiusza.

    źródło: NKJP: Henryk Waniek: Opis podróży mistycznej z Oświęcimia do Zgorzelca 1257–1957, 1996

    Ten ksiądz, który mi udzielał ślubu, później rzucał na mnie takie kalumnie, że ja po prostu zwątpiłem: bo jak tak można mówić, bo w ogóle po co tak mówić?

    źródło: NKJP: Bartłomiej Dobroczyński: Orkiestra Klubu Pomocnych Serc, czyli monolog wodospad Jurka Owsiaka, 1999

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: ż

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. kalumnia
    kalumnie
    D. kalumnii
    kalumnii
    neut
    kalumnij
    char
    C. kalumnii
    kalumniom
    B. kalumnię
    kalumnie
    N. kalumnią
    kalumniami
    Ms. kalumnii
    kalumniach
    W. kalumnio
    kalumnie

  • bez ograniczeń + kalumnia +
    (KOGO)
    bez ograniczeń + kalumnia +
    (CZYJA)
  • łac. calumnia

CHRONOLOGIZACJA:
1564, SPXVI
Data ostatniej modyfikacji: 17.02.2017