kawalarz

  • pot.  osoba, która lubi opowiadać coś zabawnego lub postępować tak, żeby kogoś rozśmieszyć
  • CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

    Usposobienie człowieka

    określenia człowieka ze względu na jego usposobienie


    CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA

    Czas wolny

    rozrywka

  • - To był świetny portrecista, a przy okazji jaki kawalarz! Ciągle opowiadał wice, a ja śmiałam się do rozpuku i nie czułam, jak płynie czas żmudnego pozowania. Potem te jego obrazy gdzieś do Paryża poszły, ktoś kupił Polkę!

    źródło: NKJP: Helena nad Krakowem, Dziennik Polski, 2000-12-22

    - Staszek był kawalarzem, na każdą życiową sytuację miał jakąś gotową anegdotę,

    źródło: NKJP: Beata Zalot: Powalające obrazki, Tygodnik Podhalański, nr 37, 1999

    – A na scenie jest Pan kawalarzem, sam robi kolegom dowcipy ? – Zdarza się, ale w olbrzymiej większości to ja jestem ofiarą takich kawałów. Sam kawały robię rzadko, gdyż zdarzało się, że „ugotowałem się” na scenie. Ja się śmiałem, a koledzy potrafili opanować jakoś atak śmiechu.

    źródło: NKJP: Tomasz Gotkowski: Bullterier, Sztafeta, nr 46, 2002

    Dojechaliśmy do Lublina. W Lublinie byli Austriacy. Ale ponieważ byliśmy kawalarzami, więc jako warszawiacy postanowiliśmy zaimponować Lublinowi i chodziliśmy po tym Lublinie z czapkami odwróconymi do tyłu. To było bardzo niefortunne.

    źródło: NKJP: Aleksander Wat: Mój wiek: pamiętnik mówiony, 1967

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m1

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. kawalarz
    kawalarze
    ndepr
    kawalarze
    depr
    D. kawalarza
    kawalarzów
    kawalarzy
    C. kawalarzowi
    kawalarzom
    B. kawalarza
    kawalarzów
    kawalarzy
    N. kawalarzem
    kawalarzami
    Ms. kawalarzu
    kawalarzach
    W. kawalarzu
    kawalarze
    ndepr
    kawalarze
    depr

  • Od: kawał (dowcip)

CHRONOLOGIZACJA:
1900, NKJP
Data ostatniej modyfikacji: 21.01.2021