minoryta

Za jeden z przykładów służyć tu może Kronika Jana X Winterthur w Szwajcarii (Chronica Johannis Vitodurani). Autor jej był minorytą, który napisał w latach 1340-1348 kronikę, sięgającą od czasów Fryderyka II do r. 1348.

źródło: Jan Dąbrowski: Dawne dziejopisarstwo polskie (do roku 1480), 1964 (books.google.pl)

Brat w habicie minoryty wie, przed czym się korzy: „wszyscy, którzy zwierzali mi swoje grzechy, istotnie byli dziećmi i ich niewinność była rzeczywistą niewinnością ich ciał, nie dusz, ponieważ dusz jeszcze nie mają”.

źródło: Henryk Bereza: Sztuka czytania, 1966 (books.google.pl)

[...] Antoni wpierw był kanonikiem regularnym w Lizbonie, następnie w Coimbrze i dopiero w dwudziestym piątym roku życia został minorytą.

źródło: Biuletyn historii sztuki, Tom 32, 1970 (books.google.pl)