dziwożona

  • etn.  występująca w wierzeniach słowiańskich kobieta demon zamieszkująca lasy i bagna, złośliwa i nieprzychylna dla ludzi
  • CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Tradycja

    wierzenia i przesądy

  • hiperonimy:  demon
  • Taka dziwożona, gdy tylko zwróci na siebie uwagę, zamienia się w złośliwą mamunę, czyli bogunkę. Uroda znika w mgnieniu oka, zostaje mściwy i szpetny demon.

    źródło: NKJP: Coś na dziwożonę, Dziennik Polski, 2006-08-25

    Śmiałbym się z tych zabobonów, gdybym sam razu jednego cudem nie wywinął się z objęć takiej jaskiniowej baby. Udawała taterniczkę, wówczas średniego już pokolenia, ale w rzeczywistości musiała być dziwożoną, gdyż rosły jej włosy w zagłębieniu dekoltu.

    źródło: NKJP: Marek Lubaś-Harny: Tatrzańskie duchy, Gazeta Krakowska, 2007-04-06

    Czarownik ostrzegał mnie przed zakusami dziwożon odzianych w suknie z mgły i pajęczyny. Są podobno szczególnie zawzięte na młodych chłopców, a kto spędzi z nimi dłuższy czas w głębokich jarach i tajemnych uroczyskach, ten wraca na świat jakby omamiony [...].

    źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Uczeń czarnoksiężnika, 2003

    Magda Górska [...] przeniesie słuchaczy do słowiańskiego świata i zaświatów, opowie o dziwożonach, wodnych pannach i topielicach [...].

    źródło: NKJP: Aneta Kyzioł: Zbudzeni przez śpiącą królewnę, Polityka, 2006-04-15

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: ż

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. dziwożona
    dziwożony
    D. dziwożony
    dziwożon
    C. dziwożonie
    dziwożonom
    B. dziwożonę
    dziwożony
    N. dziwożoną
    dziwożonami
    Ms. dziwożonie
    dziwożonach
    W. dziwożono
    dziwożony

  • Zob. dziw, żona

CHRONOLOGIZACJA:
1853, S. Goszczyński, "Dziennik podróży do Tatrów", Petersburg 1853
Data ostatniej modyfikacji: 16.01.2016