pleciucha
częściej pleciuch
-
pot. pejorat. osoba, która lubi dużo mówić o rzeczach niemądrych, mało ważnych i nie zawsze prawdziwych
-
- częściej plociuch
- częściej pleciuch
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
określenia człowieka ze względu na jego usposobienie
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie -
synonimy: pleciuga
-
Gdy wypije choć trochę, od razu kręci jej się w głowie, a po chwili staje się kochającą wszystkich i wszystko pleciuchą, która jest gotowa opowiedzieć każdy (nawet najbardziej zawstydzający) moment swojego życia.
źródło: Internet: trainee.czo.pl
Ej Marku, Marku, pleciucha z ciebie, pleciucha.... Uważaj, bo jeszcze zrobisz karierę polityczną!
źródło: Internet: wiadomosci.onet.pl/forum
Złośliwe pleciuchy mełły jęzorami o wszystkich białych spodniach, w których do sklepu chodziła, o wszystkich sukienkach, które więcej odsłaniały, niż usiłowały zakryć, o wszystkich mężach, którzy dali się zwieść uśmiechowi dziecka i błyszczącym oczom.
źródło: Internet: martakonek.blox.pl
Mieli nieomalże chorobliwą skłonność do wysłuchiwania i opowiadania różnych historii, byli niepoprawnymi pleciuchami.
źródło: Mario Vargas Llosa: Gawędziarz, 1998 (rulit.me)
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1, ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. pleciucha
pleciuchy
D. pleciuchy
pleciuchów
pleciuch
C. pleciusze
pleciuchom
B. pleciuchę
pleciuchów
pleciuchy
N. pleciuchą
pleciuchami
Ms. pleciusze
pleciuchach
W. pleciucho
pleciuchy
Inne uwagi
Gdy wyraz odnosi się tylko do osób płci żeńskiej, używa się r. ż., D. lm pleciuch, B. lm pleciuchy. Gdy zaś odnosi się do osoby/osób płci męskiej, do grupy osób obojga płci albo do osoby/osób bez wskazania na płeć, używa się r. m1, D. i B. lm pleciuchów lub r. ż, D. lm pleciuch, B. lm pleciuchy
-
Zob. pleść
W SJPWar cytowane z pism J.I. Kraszewskiego (1812-1887).