-
1.
pot. pejorat. osoba, która lubi dużo mówić o rzeczach niemądrych, mało ważnych i nie zawsze prawdziwych -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
określenia człowieka ze względu na jego usposobienie
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie -
- Alosza? Zdrów i cały. Traktorem jeździ - popatrzyła na Walę. - Ty nie słuchaj, co ci ta pleciuga opowiada!
źródło: NKJP: Jerzy Krzysztoń: Wielbłąd na stepie, 1978
Będziesz to rozpowiadał? Pleciuga z ciebie...
źródło: NKJP: Internet
W telewizjach zajmujących się byle czym osobowości w ogóle nie są potrzebne. W zupełności wystarczą pleciugi, marni konferansjerzy i podporządkowani politycznie agitatorzy.
źródło: NKJP: Parę osób na marnym tle, Dziennik Polski, 2001-01-12
Pleciug, które opowiadają różne głupstwa o podatkach, jest bardzo wiele.
źródło: Internet: jerzyzyzynski.info
[...] przez takich pleciugów, bajarzy, jawimy się reszcie społeczeństwa jako pijacy [...], mordercy i kłusownicy, którzy żyją bez czci i wiary, poza prawem, a wręcz ponad prawem.
źródło: NKJP: jagermeisterin.blog.onet.pl
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1, ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. pleciuga
pleciugi
D. pleciugi
pleciugów
pleciug
C. pleciudze
pleciugom
B. pleciugę
pleciugów
pleciugi
N. pleciugą
pleciugami
Ms. pleciudze
pleciugach
W. pleciugo
pleciugi
Inne uwagi
Gdy wyraz odnosi się tylko do osób płci żeńskiej, używa się r. ż., D. lm pleciug, B. lm pleciugi. Gdy zaś odnosi się do osoby/osób płci męskiej, do grupy osób obojga płci albo do osoby/osób bez wskazania na płeć, używa się r. m1, D. i B. lm pleciugów lub r. ż, D. lm pleciug, B. lm pleciugi