zoil

Stefan był zawsze dobrotliwym krytykiem. Jego łagodne słowa likwidowały sprzeczki, obniżały temperaturę sporów, dawały satysfakcję autorom. Stefan nie miał nic z zoila, starał się znaleźć ziarno prawdy nawet w utworach nieudanych, zwłaszcza debiutanckich, gdzie brak doświadczeń życiowych młodzi adepci literatury starali się nadrobić powierzchowną erudycją, śmiałością skojarzeń i buńczucznym lekceważeniem klasyki.

źródło: NKJP: Tadeusz Kwiatkowski: Panopticum, 1995

[...] muszę przyznać, że niekiedy bywam w kropce, gdy muszę wypowiadać się na temat wierszy, które podejmują wielki temat. To swoisty szantaż psychiczny, którym autor stara się zmusić złośliwego zoila do milczenia. No cóż, będę wobec tego milczał i z pokorą ulegnę presji wielkiego tematu, składając na jego ołtarzu krytyczny lancet.

źródło: NKJP: Wierszowisko, Dziennik Polski, 2005-09-20

Dziś nawet zoilowie z „New Yorkera” przyznają, że Iglesias dobrze zagospodarował niszę muzycznej rozrywki adresowanej do osób, które lubią spokój i porządek.

źródło: NKJP: Mirosław Pęczak: Stara kasa nie rdzewieje, Polityka, nr 2277, 2000-12-23

Film, po wielu perypetiach, wszedł na ekrany i ja, były zoil filmowy, zostałem zagryziony przez moich współplemieńców [...].

źródło: NKJP: Tadeusz KonwickI: Wiatr i pył, 2008

Z czasem „edytorskim potknięciom” zaczęto poświęcać coraz więcej uwagi, a nawet odrębne rubryki w czasopismach, zatytułowane Camera obscura. Prowadziły je systematycznie „Wiadomości Literackie”, za naszych już dni kontynuuje chlubnie te tradycje (na łamach „Dekady Literackiej”) Henryk Markiewicz, erudyta niezrównany o oku zoila, którego uwadze nie ujdzie żadne chyba potknięcie.

źródło: NKJP: Janusz Tazbir: Długi romans z muzą Klio, 2007