dysymilacja

Podobnym przykładem dysymilacji wspomaganej przez etymologię naiwną jest poświadczone w gramatyce historycznej roz-d-rzeszyć o znaczeniu „rozwiązać”, „udzielić absolucji”. Ta pierwotna forma czasownika, skojarzona semantycznie z grzechem, została z czasem wyparta przez postać roz-grzeszyć [...].

źródło: NKJP: Alicja Nagórko: Zarys gramatyki języka polskiego, 1996

W XV w., jak wspominaliśmy, zmiany w czeskim systemie spółgłoskowym polegały na asymilacji bądź dysymilacji grup spółgłoskowych.

źródło: Internet: juls.savba.sk

Podsumowująco zaś wypada stwierdzić, że dysymilacja i asymilacja fonetyczna tworzą jeszcze jedną parę zjawisk, które - na zasadzie dopełniania się przeciwieństw - służą w rozwoju języka pożądanej funkcjonalnej równowadze.

źródło: NKJP: Jan Miodek: Od balwierza do kufajki, Wiedza i Życie, nr 11, 1997