-
3.
w dawnej Polsce: urzędnik zajmujący się dochodami z podatków -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne -
hiperonimy: urzędnik
-
Na sejmiku deputackim w 1593 r., wybierając szafarza (dyspensatora) podatków, zaznaczono, że ma on nimi rozporządzać tylko i wyłącznie za zgodą dygnitarzy, urzędników i całej szlachty ziemi chełmskiej.
źródło: Internet: Jerzy Ternes: Sejmik chełmski wobec problemów podatkowych Rzeczpospolitej epoki Wazów, Teka Kom. Hist. OL PAN, 2004, 1, 74–92
W I Rzeczypospolitej już od XVI wieku wydatki na cele dworskie leżały w gestii podskarbiego nadwornego, zaś wydatki państwowe - podskarbiego koronnego (później także litewskiego). Urzędnicy ci współpracowali z wyznaczanymi przez Sejm szafarzami.
źródło: Internet: nik.gov.pl
Specyficzny system podatkowy wykształciła w XVII w. Sicz Zaporoska. Za pobór podatku odpowiadał tam wojskowy kantarzej (wagowy) [...]. W wypełnianiu przez niego obowiązków pomagali szafarze, którzy ściągali opłaty od kupców na przeprawach przez Dniepr.
źródło: Internet: rynekwschodni.pl
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. szafarz
szafarze
D. szafarza
szafarzy
C. szafarzowi
szafarzom
B. szafarza
szafarzy
N. szafarzem
szafarzami
Ms. szafarzu
szafarzach
W. szafarzu
szafarze
-
śr.-w.-niem. schaffaere
Por. niem. schaffen 'porządkować'