obrazoburca

Hasło ma wiele znaczeń,
wybierz to, które Cię interesuje

2. w średniowieczu

  • Definicja

    2.

    rel.  osoba, która w średniowiecznym Bizancjum lub w nowożytnej Europie Zachodniej występowała przeciwko oddawaniu czci obrazom i figurom religijnym
  • Kwalifikacja tematyczna

    CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Religia – kościół

    wyznania: zasady i prawdy wiary


    CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Religia – kościół

    osoby związane z religią i kościołem

  • Relacje znaczeniowe
    synonimy:  ikonoklasta
  • Cytaty

    [...] z misją pozyskania Germana dla ikonoklazmu udał się do Konstantynopola Konstantyn, biskup [...], przekonany obrazoburca.

    źródło: NKJP: Tadeusz Dionizy Łukaszuk: Ty jesteś Chrystus, syn Boga żywego. Dogmat chrystologiczny w ujęciu integralnym, 2000

    Albrecht Hohenzollern [...] zabronił pielgrzymek i długo nie pozwalał odbudować kaplicy zburzonej przez protestanckich obrazoburców

    źródło: NKJP: Joanna Podgórska: Pożar z czaru, Polityka, 2006-06-24

    [...] badał ruchy religijne obrazoburców w pierwszym tysiącleciu nowej ery, czyli smutne losy uznanych za kacerzy ikonoklastów, powołujących się na starotestamentowy zakaz czynienia wizerunków Boga.

    źródło: NKJP: Tadeusz Skutnik: Wielolicowość, Dziennik Bałtycki, 2011

    Udział Kassiany w zwycięstwie ortodoksji nad obrazoburcami został dostrzeżony. Jest ona bowiem portretowana na większości ikon przedstawiających przywrócenie kultu obrazów.

    źródło: NKJP: Internet
  • Odmiana

    część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m1

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. obrazoburca
    		 obrazoburcy
    		 ndepr
    obrazoburce
    		 depr
    D. obrazoburcy
    		 obrazoburców
    C. obrazoburcy
    		 obrazoburcom
    B. obrazoburcę
    		 obrazoburców
    N. obrazoburcą
    		 obrazoburcami
    Ms. obrazoburcy
    		 obrazoburcach
    W. obrazoburco
    		 obrazoburcy
    		 ndepr
    obrazoburce
    		 depr
  • Pochodzenie

    Kalka łac. śred. iconomachus (< p.-gr. eikonómachos) lub łac. śred. iconoclasta (< p.-gr. eikonoklástēs); zob. obraz, burzyć