zamulić - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zamuliłem +(e)m zamulił	zamuliłam +(e)m zamuliła	zamuliłom +(e)m zamuliło	zamuliliśmy +(e)śmy zamulili	zamuliłyśmy +(e)śmy zamuliły
2 os.	zamuliłeś +(e)ś zamulił	zamuliłaś +(e)ś zamuliła	zamuliłoś +(e)ś zamuliło	zamuliliście +(e)ście zamulili	zamuliłyście +(e)ście zamuliły
3 os.	zamulił	zamuliła	zamuliło	zamulili	zamuliły

bezosobnik: zamulono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		zamulmy
2 os.	zamul	zamulcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zamuliłbym bym zamulił	zamuliłabym bym zamuliła	zamuliłobym bym zamuliło	zamulilibyśmy byśmy zamulili	zamuliłybyśmy byśmy zamuliły
2 os.	zamuliłbyś byś zamulił	zamuliłabyś byś zamuliła	zamuliłobyś byś zamuliło	zamulilibyście byście zamulili	zamuliłybyście byście zamuliły
3 os.	zamuliłby by zamulił	zamuliłaby by zamuliła	zamuliłoby by zamuliło	zamuliliby by zamulili	zamuliłyby by zamuliły

bezosobnik: zamulono by

bezokolicznik: zamulić

imiesłów przysłówkowy uprzedni: zamuliwszy

gerundium: zamulenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: zamulony

odpowiednik aspektowy: zamulać

+

zamulić

+

KOGO

Zob. muł (rzeczny); w przykładach odnoszących się do powolnego, spowolnionego działania możliwa motywacja rzeczownikiem muł (człowiek)