-
2.
książk. osoba podtrzymująca tradycyjne, uznawane za rdzennie polskie obyczaje, mentalność czy wygląd -
Zapisywane również wielką literą.
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Przynależność i podział terytorialny
nazwy osób ze względu na ich pochodzenie i przynależność terytorialną
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Ocena i wartościowanie
wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia -
hiperonimy: Polak
-
Był to polonus jak się patrzy. Nosił wąsy sumiaste. W rozmowach wtrącał niekiedy, od niechcenia, bardzo swobodnie, rozmaite zwroty, matowe od patyny dawności.
źródło: NKJP: Andrzej Szczypiorski: Początek, 1986
Imć Łukasz Gołębiowski, Polonus starej daty, ale na nowości łasy, rejestrując w tomie osobnym Gry i zabawy różnych stanów [...] powiada: „Fortepian nie zdoła się okazać w obszernych zabudowaniach, wśród gromady innych instrumentów, ale zyskuje w salonie, gdzie tworzy sam orkiestrę małą! [...]”
źródło: NKJP: Stanisław Wasylewski: Życie polskie w XIX wieku, 1962
Prezesie, ratuj nasze tradycyjnie polskie dania, konsumowane przez prawdziwych Polonusów. Zwłaszcza golonkę i 1/2 litra!
źródło: Internet: biznes.onet.pl
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. polonus
polonusi
rzadziej polonusowie
ndepr polonusy
depr D. polonusa
polonusów
C. polonusowi
polonusom
B. polonusa
polonusów
N. polonusem
polonusami
Ms. polonusie
polonusach
W. polonusie
polonusi
rzadziej polonusowie
ndepr polonusy
depr