-
1.
wąski pas ziemi wydeptany przez ludzi lub specjalnie wyznaczony, przeznaczony dla pieszych -
CZŁOWIEK I TECHNIKA
Transport
transport lądowy -
- kręta; stroma; wąska ścieżka; ścieżka górska, leśna, polna
- ścieżka z kostki granitowej
- ścieżka ciągnie się, skręca, wije się; wiedzie przez łąki; biegnie w dół; prowadzi do lasu
- wygrabić ścieżkę
- iść ścieżką
- człapać, kroczyć; spacerować po ścieżce
-
Do takiego miejsca prowadzi kręta ścieżka z kostki granitowej.
źródło: NKJP: Dom - Stoliczku nakryj się, Dziennik Polski, 2003-06-18
Szły rządkiem, wąską ścieżką polną, w dół na skraj lasu, gdzie przepływał wątły strumyczek.
źródło: NKJP: Bolesław Leśmian: I w Kontrewersie - przełom, Wieś nr 387, 1953
Adam skręcił w prawo i szedł ścieżką w głąb cmentarza.
źródło: NKJP: Czesław Kuriata: Spowiedź pamięci, Próba światła, 1985
Aureliusz człapał po ścieżce, kręciło mu się trochę w głowie.
źródło: NKJP: Piotr Siemion: Finimondo, 2004
Wąska ścieżka wije się w górę pośród zdziczałych drzewek kawowych, aż pod mury klasztoru.
źródło: NKJP: Olga Stanisławska: W poszukiwaniu zaginionej Arki, Dodatek do Gazety Wyborczej, 1995-01-06
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. ścieżka
ścieżki
D. ścieżki
ścieżek
C. ścieżce
ścieżkom
B. ścieżkę
ścieżki
N. ścieżką
ścieżkami
Ms. ścieżce
ścieżkach
W. ścieżko
ścieżki
-
psł. *stьžьka 'dróżka, ścieżka'
Pierwotne zdrobnienie od podstawowego *stьga - jeszcze z okresu przed dokonaniem się 3. palatalizacji, w następstwie której podstawowy rzeczownik przybrał postać *stьdza.