odpór
-
książk. przeciwstawienie się czyimś działaniom, uznawanym za niekorzystne lub szkodliwe
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność intelektualna człowieka
nazwy działań intelektualnych człowieka -
- stanowczy, zdecydowany odpór
- dać/dawać odpór czemuś
- spotkać się z odporem
-
W 2 poł. stulecia słabnąca Persja miała coraz mniej siły, by dać odpór nacierającej od południa Wielkiej Brytanii, a od północy Rosji.
źródło: NKJP: Andrzej Chwalba: Historia Powszechna. Wiek XIX, 2008
Oskarżenie, któremu Jagiełło nie dał należytego odporu , upadło dopiero wtedy, gdy Jadwiga przysięgła, iż jest niewinna, a oszczercę Gniewosza wyzwało na sąd Boży dwunastu rycerzy.
źródło: NKJP: Włodzimierz Kalicki: Pierścionek Jagiełły, Gazeta Wyborcza, 1997-06-06
[...] jeśli ktokolwiek to prawo nagina, łamie, to powinien spotkać się ze stanowczym odporem . Aczkolwiek chciałbym, żeby to był odpór ucywilizowany, taki dokładnie, jak przewiduje ustawa
źródło: NKJP: Polityka, 2002-07-06
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. odpór
odpory
D. odporu
odporów
C. odporowi
odporom
B. odpór
odpory
N. odporem
odporami
Ms. odporze
odporach
W. odporze
odpory
Inne uwagi
Zwykle lp
-
Rzeczownik odczasownikowy od przedrostkowego odpierać; zob. przeć (przed siebie)