fonem

  • jęz.  abstrakcyjna jednostka systemu języka mająca funkcję odróżniania form wyrazowych, której realizacją w mowie są podobne pod względem cech akustycznych głoski
  • Używane jako termin językoznawczy i różnie definiowane w zależności od założeń teoretycznych danego opisu języka.

  • CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Język

    mówienie

  • Fonem [...], zakotwiczony w głosce jako jej funkcjonalna istota, nie da się z niej wydzielić w postaci fizycznej. Nie mówimy wszak fonemami - w każdym wymawianym dźwięku współwystępują na równi z cechami dystynktywnymi pozostałe właściwości.

    źródło: NKJP: Alicja Nagórko: Zarys gramatyki języka polskiego, 1996

    Fonemy /s/ bezdźwięczny i /z/ dźwięczny realizowane są jako głoski, których główne miejsce artykulacji wyznacza szczelina między przodem języka i górnymi zębami.

    źródło: Henryk Wróbel: Gramatyka języka polskiego, 2001 (books.google.pl)

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m3

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. fonem
    fonemy
    D. fonemu
    fonemów
    C. fonemowi
    fonemom
    B. fonem
    fonemy
    N. fonemem
    fonemami
    Ms. fonemie
    fonemach
    W. fonemie
    fonemy

  • internac.

    ang. phoneme

    fr. phonème

    niem. Phonem

    z gr. phōnḗ 'dźwięk, głos'

CHRONOLOGIZACJA:
1891, books.google.pl
W postaci fonema
Data ostatniej modyfikacji: 30.10.2018