aplikantura

  • praw.  praktyka odbywana przez osoby, które ukończyły studia prawnicze i przygotowują się do wykonywania zawodów prawniczych
  • CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Edukacja i oświata

    pozaszkolne formy nauczania


    CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Prawo i łamanie prawa

  • synonimy:  aplikacja
  • Jerzy, zgodnie z wolą matki, rozpoczął aplikanturę w znanej kancelarii adwokackiej profesora Uniwersytetu Warszawskiego Włodzimierza Kozubskiego, specjalisty od prawa rzymskiego.

    źródło: NKJP: Mariusz Urbanek: Waldorff, ostatni baron Peerelu, 2008

    Większość spraw organizacyjnych załatwia za niego córka, która jest na aplikanturze - wyjaśniają pracownice biura Rady.

    źródło: NKJP: Lustracja palestry, Dziennik Polski, 1999-11-26

    Po odbyciu aplikantury adwokackiej Stanisław przeniósł się do Rudy Śląskiej, miasteczka górniczego, położonego wówczas nad samą granicą z Niemcami, gdzie otworzył kancelarię adwokacką.

    źródło: NKJP: Piotr Biliński: Feliks Koneczny (1862-1949). Życie i działalność, 2001

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: ż

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. aplikantura
    aplikantury
    D. aplikantury
    aplikantur
    C. aplikanturze
    aplikanturom
    B. aplikanturę
    aplikantury
    N. aplikanturą
    aplikanturami
    Ms. aplikanturze
    aplikanturach
    W. aplikanturo
    aplikantury

    Inne uwagi

    Zwykle lp

  • Zob.  aplikant 

CHRONOLOGIZACJA:
1936, NKJP
Data ostatniej modyfikacji: 14.01.2016