starczyć

Hasło ma wiele znaczeń,
wybierz to, które Cię interesuje

3. zastąpić

  • Definicja

    3.

    zastąpić coś czymś, co odznacza się mniejszym wymiarem lub co zostało wyrażone za pomocą innych środków
  • Kwalifikacja tematyczna

    KATEGORIE FIZYCZNE

    Cechy i właściwości materii

    jakość i intensywność

  • Relacje znaczeniowe
    synonimy:  wystarczyć
    hiperonimy:  zastąpić
  • Cytaty

    Nie rozumiała, że będąc z nią w kuchni, był wszędzie i widział wszystko. Kuchnia starczyła mu za cały dom.

    źródło: NKJP: Maria Borowa: Dominika znaczy niedziela, 1993

    Stan wojenny miał jednak dla mnie pewien plus, bo gdy spotykałem znajomych i ci pytali mnie, co słychać, mogłem ponuro wzruszać ramionami i to starczyło za odpowiedź.

    źródło: NKJP: Witold Horwath: Seans, 1997

    W brawurowej scenie, która starczyłaby za cały film, Guido, nie znając niemieckiego, zgłasza się jako tłumacz i przekłada na włoski kolejne paragrafy obozowego regulaminu, wyrykiwane przez esesmana.

    źródło: NKJP: Tadeusz Sobolewski: Piątek wielkich filmowych premier, Gazeta Wyborcza, 1999-03-12

    W pokoju hotelowym zastałem wszystko w porządku. Łóżko, położone centralnie, bo w końcu o nie tu chodzi, zasłane ciężkim pikowanym ornatem, który starczyłby za dwie kołdry.

    źródło: NKJP: Zbigniew Kruszyński: Na lądach i morzach: opisy i opowiadania, 1999
  • Odmiana

    część mowy: czasownik

    aspekt: dokonany

    Tryb oznajmujący

    Czas przyszły

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    1 os. starczę
    		 starczymy
    2 os. starczysz
    		 starczycie
    3 os. starczy
    		 starczą

    Czas przeszły

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    m ż n mo -mo
    1 os. starczyłem
    +(e)m starczył
    		 starczyłam
    +(e)m starczyła
    		 starczyłom
    +(e)m starczyło
    		 starczyliśmy
    +(e)śmy starczyli
    		 starczyłyśmy
    +(e)śmy starczyły
    2 os. starczyłeś
    +(e)ś starczył
    		 starczyłaś
    +(e)ś starczyła
    		 starczyłoś
    +(e)ś starczyło
    		 starczyliście
    +(e)ście starczyli
    		 starczyłyście
    +(e)ście starczyły
    3 os. starczył
    		 starczyła
    		 starczyło
    		 starczyli
    		 starczyły

    bezosobnik: starczono

    Tryb rozkazujący

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    1 os. starczmy
    2 os. starcz
    		 starczcie

    Tryb warunkowy

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    m ż n mo -mo
    1 os. starczyłbym
    bym starczył
    		 starczyłabym
    bym starczyła
    		 starczyłobym
    bym starczyło
    		 starczylibyśmy
    byśmy starczyli
    		 starczyłybyśmy
    byśmy starczyły
    2 os. starczyłbyś
    byś starczył
    		 starczyłabyś
    byś starczyła
    		 starczyłobyś
    byś starczyło
    		 starczylibyście
    byście starczyli
    		 starczyłybyście
    byście starczyły
    3 os. starczyłby
    by starczył
    		 starczyłaby
    by starczyła
    		 starczyłoby
    by starczyło
    		 starczyliby
    by starczyli
    		 starczyłyby
    by starczyły

    bezosobnik: starczono by

    bezokolicznik: starczyć

    imiesłów przysłówkowy uprzedni: starczywszy

    gerundium: starczenie

    odpowiednik aspektowy: starczać

  • Składnia
    Rznieżywotny + starczyć +
    (KOMU) + za CO
  • Pochodzenie

    zach. psł. *statъčiti

    Od: psł. *statъkъ ‘majątek, mienie, dobytek’ (por. statek). Bezpośredni kontynuant formy prasłowiańskiej statczyć (także staczczyć / staczyć) 'nadążać, podołać, dać radę' poświadczony od XIV w. We współczesnej formie widoczna jest zmiana grupy spółgłoskowej -tcz- > -rcz- (Bor).