rozbujać (publiczność) - Wielki słownik języka polskiego PAN

Definicja

2.

pot. sprawić, że ktoś zacznie żywiej reagować

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Działalność artystyczna człowieka

muzyka

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Stany psychiczne człowieka

zachowania emocjonalne

Relacje znaczeniowe

synonimy:

rozkręcić

Połączenia

rozbujać publiczność

Cytaty

Byłaś w znakomitej dyspozycji głosowej i rewelacyjnie rozbujałaś publiczność.

źródło: NKJP: Internet

Znane i lubiane kompozycje rozbujały niemal całą publikę.

źródło: NKJP: Łukasz Bartosiak: Żuki oczarowały Prabuty, Dziennik Bałtycki, 2009-07-03

Stąd pomysł na Grace Jones nie do końca będącą kopią tej wielkiej artystki, a jedynie inspiracją do stworzenia postaci, która zwróci na siebie uwagę mediów oraz odrobinę rozbuja i zaskoczy potencjalnych czytelników portali plotkarskich.

źródło: NKJP: Iza3D: Moje życie jest jednym wielkim zaskoczeniem, Esensja, nr 5, 2009

Odmiana

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.	rozbujam	rozbujamy
2 os.	rozbujasz	rozbujacie
3 os.	rozbuja	rozbujają

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	rozbujałem +(e)m rozbujał	rozbujałam +(e)m rozbujała	rozbujałom +(e)m rozbujało	rozbujaliśmy +(e)śmy rozbujali	rozbujałyśmy +(e)śmy rozbujały
2 os.	rozbujałeś +(e)ś rozbujał	rozbujałaś +(e)ś rozbujała	rozbujałoś +(e)ś rozbujało	rozbujaliście +(e)ście rozbujali	rozbujałyście +(e)ście rozbujały
3 os.	rozbujał	rozbujała	rozbujało	rozbujali	rozbujały

bezosobnik: rozbujano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		rozbujajmy
2 os.	rozbujaj	rozbujajcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	rozbujałbym bym rozbujał	rozbujałabym bym rozbujała	rozbujałobym bym rozbujało	rozbujalibyśmy byśmy rozbujali	rozbujałybyśmy byśmy rozbujały
2 os.	rozbujałbyś byś rozbujał	rozbujałabyś byś rozbujała	rozbujałobyś byś rozbujało	rozbujalibyście byście rozbujali	rozbujałybyście byście rozbujały
3 os.	rozbujałby by rozbujał	rozbujałaby by rozbujała	rozbujałoby by rozbujało	rozbujaliby by rozbujali	rozbujałyby by rozbujały

bezosobnik: rozbujano by

bezokolicznik: rozbujać

imiesłów przysłówkowy uprzedni: rozbujawszy

gerundium: rozbujanie

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
M.	rozbujanie	rozbujania
D.	rozbujania	rozbujań
C.	rozbujaniu	rozbujaniom
B.	rozbujanie	rozbujania
N.	rozbujaniem	rozbujaniami
Ms.	rozbujaniu	rozbujaniach
W.	rozbujanie	rozbujania

imiesłów przymiotnikowy bierny: rozbujany

	liczba pojedyncza
	m1	m2	m3	n1, n2	ż
	M.	rozbujany	rozbujany	rozbujany	rozbujane	rozbujana
D.	rozbujanego	rozbujanego	rozbujanego	rozbujanego	rozbujanej
C.	rozbujanemu	rozbujanemu	rozbujanemu	rozbujanemu	rozbujanej
B.	rozbujanego	rozbujanego	rozbujany	rozbujane	rozbujaną
N.	rozbujanym	rozbujanym	rozbujanym	rozbujanym	rozbujaną
Ms.	rozbujanym	rozbujanym	rozbujanym	rozbujanym	rozbujanej

	liczba mnoga
	p1	m1 ndepr	m1 depr	pozostałe
	M.	rozbujani	rozbujani	rozbujane	rozbujane
D.	rozbujanych	rozbujanych	rozbujanych	rozbujanych
C.	rozbujanym	rozbujanym	rozbujanym	rozbujanym
B.	rozbujanych	rozbujanych	rozbujanych	rozbujane
N.	rozbujanymi	rozbujanymi	rozbujanymi	rozbujanymi
Ms.	rozbujanych	rozbujanych	rozbujanych	rozbujanych

Składnia

+

rozbujać

+

KOGO

Pochodzenie

Zob. bujać