wyskubać - Wielki słownik języka polskiego PAN

3.b

usunąć, wyrywając z tego, w czym są osadzone

CZŁOWIEK I PRZYRODA

Świat zwierząt

hodowla i opieka nad zwierzętami; człowiek wobec zwierząt

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Pielęgnacja ciała

czynności związane z pielęgnacją ciała i ich efekty

	„Gdy pewnego niedzielnego popołudnia w środku wakacji po raz pierwszy wszedłem na tę estradkę, nie było tam jednak ani jednego roweru, i może dlatego, a może z powodu wyskubanych piórek gołębi, które poniewierały się na deskach, nasunęło mi się wrażenie, że znajduję się na miejscu nie-odpokutowanej zbrodni”. źródło: NKJP: Dariusz Czaja: Lekcje ciemności, 2009
	Na malowanych tablicach trwał beztroski nocny piknik w doborowym towarzystwie: święty Sebastian, wyskubawszy z ciała większość strzał, rozsiadł się na zielonej murawie i drapiąc za uchem lwa świętego Hieronima, przekomarzał się z Dzieciątkiem; źródło: NKJP: Jacek Dehnel, Rynek w Smyrnie, 2007
	Więc ja, Ola i Smark wybieramy się do salonu piękności, by wyregulować sobie brwi i wyskubać włosy z nosa. źródło: NKJP: Dagmara Półtorak: Tak trudno być mną!, 2010
	Przed smażeniem kaczki koniecznie wyskubać pęsetą resztki piór i pierza, skórę opalić nad płomieniem świecy lub gazu. źródło: Internet: .kret.eu
	I tu się zaczęło – szczeniaki postanowiły polować na kury. Najpierw ganiały jedną, potem dorwały drugą i Deser wyskubał pęczek piór z ogona. źródło: Internet: stajniagolebie.wordpress.com

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wyskubałem +(e)m wyskubał	wyskubałam +(e)m wyskubała	wyskubałom +(e)m wyskubało	wyskubaliśmy +(e)śmy wyskubali	wyskubałyśmy +(e)śmy wyskubały
2 os.	wyskubałeś +(e)ś wyskubał	wyskubałaś +(e)ś wyskubała	wyskubałoś +(e)ś wyskubało	wyskubaliście +(e)ście wyskubali	wyskubałyście +(e)ście wyskubały
3 os.	wyskubał	wyskubała	wyskubało	wyskubali	wyskubały

bezosobnik: wyskubano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		wyskubmy
2 os.	wyskub	wyskubcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wyskubałbym bym wyskubał	wyskubałabym bym wyskubała	wyskubałobym bym wyskubało	wyskubalibyśmy byśmy wyskubali	wyskubałybyśmy byśmy wyskubały
2 os.	wyskubałbyś byś wyskubał	wyskubałabyś byś wyskubała	wyskubałobyś byś wyskubało	wyskubalibyście byście wyskubali	wyskubałybyście byście wyskubały
3 os.	wyskubałby by wyskubał	wyskubałaby by wyskubała	wyskubałoby by wyskubało	wyskubaliby by wyskubali	wyskubałyby by wyskubały

bezosobnik: wyskubano by

bezokolicznik: wyskubać

imiesłów przysłówkowy uprzedni: wyskubawszy

gerundium: wyskubanie

imiesłów przymiotnikowy bierny: wyskubany

odpowiedniki aspektowe: wyskubywać , skubać

+

wyskubać

+

CO + (z CZEGO) + (CZYM)