wyskubać - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.a

łapiąc pyskiem lub dziobem części czegoś, oderwać, usunąć je z jakiejś całości, zjeść

CZŁOWIEK I PRZYRODA

Świat zwierząt

zwyczaje i zachowania zwierząt

	synonimy:	wyszczypać
	hiperonimy:	wyjeść

Ktoś wyskubał całą trawę, co rosła pod oknem.

źródło: Internet: abc.tvp.pl/27450549/psotna-kozka

Kiedy długoszyja piękność pochyla głowę, by napić się wody lub wyskubać trawę sawanny, musi szeroko rozstawić przednie nogi.

źródło: Internet: mnich-ekologii.blog.ekologia.pl

W każdym razie od razu wykorzystał okazję, że znalazł się z nochalem przy ziemi i postanowił wyskubać trawkę.

źródło: Internet: izerek.blogspot.com

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wyskubałem +(e)m wyskubał	wyskubałam +(e)m wyskubała	wyskubałom +(e)m wyskubało	wyskubaliśmy +(e)śmy wyskubali	wyskubałyśmy +(e)śmy wyskubały
2 os.	wyskubałeś +(e)ś wyskubał	wyskubałaś +(e)ś wyskubała	wyskubałoś +(e)ś wyskubało	wyskubaliście +(e)ście wyskubali	wyskubałyście +(e)ście wyskubały
3 os.	wyskubał	wyskubała	wyskubało	wyskubali	wyskubały

bezosobnik: wyskubano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		wyskubmy
2 os.	wyskub	wyskubcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wyskubałbym bym wyskubał	wyskubałabym bym wyskubała	wyskubałobym bym wyskubało	wyskubalibyśmy byśmy wyskubali	wyskubałybyśmy byśmy wyskubały
2 os.	wyskubałbyś byś wyskubał	wyskubałabyś byś wyskubała	wyskubałobyś byś wyskubało	wyskubalibyście byście wyskubali	wyskubałybyście byście wyskubały
3 os.	wyskubałby by wyskubał	wyskubałaby by wyskubała	wyskubałoby by wyskubało	wyskubaliby by wyskubali	wyskubałyby by wyskubały

bezosobnik: wyskubano by

bezokolicznik: wyskubać

imiesłów przysłówkowy uprzedni: wyskubawszy

gerundium: wyskubanie

imiesłów przymiotnikowy bierny: wyskubany

odpowiednik aspektowy: wyskubywać

+

wyskubać

+

CO + (z CZEGO)